Αν φύγω...

Αν φύγω,
ο χρόνος πια θα πάψει να κυλάει
και τα ρολόγια παγωμένα θα πάψουν να πληγώνουν τη σιωπή,
σαν σύννεφο στον ουρανό ψηλά
θα φεύγω και θα έρχομαι σαν λάμψη,
θα γίνω ανάμνηση μέσα στη νύχτα,
δάκρυ σε πρόσωπα σκαμμένα από τον πόνο της απώλειας,
κομπάρσος στων ονείρων σας τις παραστάσεις,
σκια κρυμμένη πίσω απ' τα λαμπερά φώτα της υπόλοιπης ζωής σας,
ένα όνομα και μια εικόνα
που ο καιρός σιγά σιγά θα τους ξεπλύνει κάθε λεπτομέρεια...
Αν φύγω,
την αγάπη σου ποτέ δεν θα γνωρίσω,
θα ταξιδέψω στο άγνωστο με τις βαλίτσες αδειανές
και ο δεσμός που είχαν υφάνει οι ψυχές μας
θα σπάσει σαν κλαδί σε καταιγίδα,
τι κι αν υπήρξες το άλλο μου μισό,
ο λόγος που γεννήθηκα ήταν για να σε βρω,
μα να που τώρα γύρισε σελίδα στο βιβλίο της η μοίρα
και η ζωή μου χάθηκε σαν φλόγα στο φύσημα του ανέμου...
Κι όμως ένα πρωί δίχως καμια αιτία
από την άκρη των ματιών σου θα δραπετεύσει ένα δάκρυ,
τα μάτια σου θα νιώσεις να πονάνε
και την καρδιά σου να χτυπάει σαν τρελή,
τα γόνατά σου θα λυγίσουνε σαν δέντρα μες στην καταιγίδα
κι η πίκρα μέσα σου σαν χελιδόνι θα φωλιάσει,
θα σου φανεί παράξενο,
θα τ' αποδώσεις στη βροχή,
σε κάποια ξαφνική μελαγχολία του φθινοπώρου
κι αν τύχει το ίδιο βράδυ και μ' ονειρευτείς δεν θα μ' αναγνωρίσεις,
πώς θα μπορούσες άλλωστε, για σένα δεν υπήρξα
κι όταν το επόμενο πρωί γλυκοξυπνήσεις
θα σβήσεις από το μυαλό σου κάθε ανάμνηση
μα μέσα στα βάθη της ψυχής σου, δίχως εσύ να ξέρεις,
θα με θρηνεί αιώνια κάποια κρυφή σου αίσθηση...