Πού είσαι;

Πού είσαι;
Σε ποια λησμονημένα όνειρα
προσμένεις σιωπηλή να επιστρέψουν οι αναμνήσεις μου;
Ντύθηκες το φως
ή κρύφτηκες μες στις σκιές;
Αγάπησες τον θάνατο
ή δεν γεννήθηκες ακόμη;
Υπήρξες έστω και για μια στιγμή
κάπου εκεί έξω;
Σ’ έπλασα, σε φαντάστηκα,
σε ονειρεύτηκα
ή μήπως σε συνάντησα κι έπειτα σ’ έχασα;

Πού είσαι;
Ξεκλείδωσα όλες τις πόρτες του μυαλού μου
μα δεν σε βρήκα πουθενά.
Το είδωλό σου
παραμονεύει στους καθρέπτες των ματιών μου
κι έχω ακόμη
τα σημάδια της αγάπης σου
τυπωμένα στης καρδιάς μου το κρυφό βιβλίο.
Κλείνω τα μάτια για να σ’ ονειρευτώ,
μα το πορτραίτο σου λευκό
κι εγώ ζωγράφος δίχως έμπνευση
γυρεύω τη μορφή σου.

Πού είσαι;
Σε ποιον θεό πρέπει να προσευχηθώ
για να σε φέρει εμπρός μου;
Ποιος όρκος είναι αρκετός
ν’ ανοίξει η πόρτα από τη φυλακή σου;
Βρίσκεσαι μακριά μου
ή πλάι μου προσμένεις τη στιγμή
που, αν και τυφλός, θα αισθανθώ
σαν φάρο μες στη θύελλα τον ήχο απ’ τη φωνή σου;
Απλώνω τα χέρια να σ’ αγγίξω,
μα ξεγλιστράς σαν φάντασμα
από την άδεια αγκαλιά μου.

Πού είσαι;
Ρώτησα τον ήλιο,
αν κάποιο πρωινό καλοκαιριού
μπόρεσε να χαϊδέψει τη γύμνια του κορμιού σου.
Ρώτησα το φεγγάρι,
αν κάποιο δειλινό του Αυγούστου
τρύπωσε σαν κλέφτης μέσα στην κάμαρή σου.
Ζήτησα από τ’ αστέρια
να μου αποκαλύψουνε τις πιο κρυφές ευχές σου
κι ανάγκασα τον άνεμο
να ψιθυρίσει μυστικά
στ’ αυτί σου τ’ όνομά μου.

Πού είσαι;
Θέλω να τρέξω στο κατόπι σου,
μα δεν γνωρίζω πού να ψάξω.
Ξεθώριασαν τα ίχνη σου
κι η μόνη απάντηση
ο ειρωνικός αντίλαλος της ίδιας της φωνής μου.
Στάλα τη στάλα
χύνεται το αίμα της καρδιάς μου
απ’ τα καρφιά που ο Έρωτας ετοίμασε για μένα.
Κι αν έρθει τελικά ο θάνατος,
στερνή μου επιθυμία
να δώσει την απάντηση που μια ζωή γυρεύω.
Πού είσαι;