κι αστράφτει στην ψυχή μου,
ο πόνος κι η αγάπη μου
συνθλίβουν το κορμί μου,
τα σύννεφα του χωρισμού
σκεπάζουνε τον έρωτά μας
και οι παγίδες του μυαλού
σκοτώνουν τη χαρά μας.
Ποιος τη βροχή να σταματήσει
και πριν η σχέση μας αρχίσει,
καράβι χτυπημένο απ' το βοριά,
να μπάζει ασταμάτητα νερά,
να βγω σαν το ουράνιο τόξο
το τέλος της αγάπης μας να διώξω.
Σαν αστραπή τα λόγια σου
με τύλιξαν στη φλόγα σου
κι ένας αγέρας να φυσά
θαρρείς απεγνωσμένα
για να καλύψει τη σκια σου
μα πριν προλάβεις να χαθείς
με χέρια υψωμένα
θα σου φωνάξω σ' αγαπώ
και στην αντάρα της βροχής,
σπονδή στα περασμένα,
με την ουράνια φωτιά
την πεταμένη μου καρδιά
δώρο θα κάνω στον Θεό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου