Σαν τον ληστή...

Ο ήλιος ξεμακραίνει
κι η μέρα που χωλαίνει
το σύνθημα μου δίνει
πως ήρθε η ώρα εκείνη.
Τ' ολόγιομο φεγγάρι
και τ' άστρα σαν κουμπάροι
με πήραν απ' το χέρι
και μ' έφεραν μπροστά σου
κι ένα τρελό αστέρι
μου τάζει την καρδιά σου.

Σαν τον ληστή στην κάμαρά σου
θα ζητήσω απόψε την καρδιά σου,
θα γυρέψω πασπαρτού
την ψυχή σου για ν' ανοίξω
κι απ' το κάστρο του μυαλού
ανεμόσκαλα θα ρίξω
κι όταν μέσα σου χωθώ
κάθε πόρτα θα κλειδώσω
κι αν δεν πεις το σ' αγαπώ
το κορμί σου θα στοιχειώσω.

Νιώθω τα πόδια μου βαριά
σαν δέντρα ριζωμένα
μα το φεγγάρι από ψηλά,
λαχτάρα μου,
με οδηγεί σε σένα.
Τα μάτια μου δεν σε θωρούν
μα χαμηλοκοιτάζουν
και τ' αστεράκια τ' ουρανού
οι μοίρες μας
μου λένε πως ταιριάζουν.