Χάρτινο φεγγάρι...

Απόψε που μου λείπεις
έφτιαξα ένα φεγγάρι από χαρτί,
έσβησα όλα τα φώτα
και με τα μάτια μου κλειστά έψαξα για να σε βρω,
άραγε ακούς τους χτύπους της καρδιάς μου,
νιώθεις πόσο πολύ σε θέλω;
Τι κι αν η νύχτα είναι σκοτεινή;
Τ' αστέρια απόψε τρύπωσαν σαν κλέφτες
μέσα στο δωμάτιό μου,
χαράζουν αλλιώτικες τροχιές γύρω απ' το φεγγάρι μου,
τι κι αν είναι καμωμένο από χαρτί,
η αγάπη μας το έκανε να λάμπει σαν αληθινό,
καίει σαν φωτιά στης φαντασίας μου τον ουρανό
κι η φλόγα του μου καίει το μυαλό...
Ανοίγω το παράθυρο
κι ο άνεμος που παραμόνευε το αρπάζει
και σαν καράβι του φουσκώνει τα πανιά και τ' οδηγεί ψηλά,
τ' αστέρια ορμούνε στο κατόπι του,
μια λιτανεία από φως υψώνεται σαν κύμα,
σαν μια πομπή προσκυνητών με ολόλευκες λαμπάδες...
Ρίξε, αν θέλεις, μια ματιά στον ουρανό απόψε
και το φεγγάρι που θα δεις για σένα είναι φτιαγμένο,
θα με περάσεις για τρελό μα είναι από χαρτί
κι αν δεν πιστεύεις μάτια μου κοίταξε πιο καλά,
πριν μου το κλέψει ο άνεμος πρόλαβα κι έγραψα
για να το δεις εσύ κι όλος ο κόσμος:
ΑΓΓΕΛΕ ΜΟΥ Σ' ΑΓΑΠΩ...