Μες στα μάτια σου...

Καθώς η νύχτα προχωρά
δυο ήλιους βλέπω ν' ανατέλλουν,
που με τα φώτα χαμηλά
μια λάμψη απόκοσμη μου στέλνουν,
δυο φλόγες που δεν τρέμουνε
στο φύσημα του αγέρα
και σαν τις Μούσες παίζουνε
στον έρωτα φλογέρα.
Πεθαίνω απόψε μες στα μάτια σου,
έτοιμος στις λίμνες σου να βυθιστώ,
σ' αυτά τ' ανέκφραστα κομμάτια σου
που σαν Πυθίες μου προλέγουνε πνιγμό.
Μα τι κι αν είναι απόψε να πεθάνω;
Αρκεί που θα 'χω αντίκρυ μου
τα μάτια τα δικά σου,
έτοιμος μόλις ανεβώ στον ουρανό επάνω
συνήγορο στη δίκη μου
να έχω τη ματιά σου.
Θα ΄θελα να 'μαι ναυαγός
στα μάτια σου χαμένος,
σαν σύγχρονος Ιθακηνός
ξανά παγιδευμένος
μόνο που τούτη τη φορά
στα μάτια σου γοργόνα
κι όχι χωμένος στη σπηλιά
του γιου του Ποσειδώνα.
Να με χτυπούν τα κύματα
στις κόρες των ματιών σου
και να μετρώ τα βήματα
στο νοητό χορό σου,
σαν της αράχνης εραστής
που πριν να ξημερώσει
το μονοπάτι της ζωής
γι' αυτόν έχει τελειώσει...