Μελαγχολία...

Μαύρη χολή
στην πληγωμένη μου καρδιά,
μοιάζω παιδί
που αποζητά την αγκαλιά,
τα μάτια μου το φως
κοιτάζουν μεθυσμένα,
η σκέψη μου γκρεμός
με ρίχνει στην αρένα.
Μαύρη χολή
σαν πίσσα με τυλίγει,
νύχτα παγερή
κι ατέλειωτα τα ρίγη,
καθώς από παντού
μια μελωδία πνίγει τις αισθήσεις
και το χορό του νου
τον κυβερνούν οι ψευδαισθήσεις.
Μόνος, πάλι μόνος
και το δωμάτιο φυλακή,
έγκλημά μου ο χρόνος
που δεν περάσαμε μαζί,
ίσως αν δοκίμαζα
να είχε αλλάξει η τροπή
μα δίσταζα
κι απέμεινα με τη ντροπή.
Οι σκέψεις σαν καρφιά
σταυρώνουν το μυαλό μου,
καθώς περνάει σαν σκια
το φευγαλέο όνειρό μου,
ανάμνηση του έρωτα
που έμεινε φιλία
κι οριστικά με βύθισε
μες στη μελαγχολία...