Όλα δικά σου μάτια μου...

Απόψε η απουσία σου είναι αβάσταχτη μωρό μου. Κοιτάζω έξω το ολόγιομο φεγγάρι και μελαγχολώ... Ο ουρανός μου μοιάζει τόσο σκοτεινός απόψε. Τι κι αν έχει πανσέληνο; Τα μάτια σου δεν είναι εδώ να τον φωτίσουν με το χαμόγελό τους. Όσο σκέφτομαι ότι είσαι πικραμένη κι ίσως ακόμη και να δάκρυσες σήμερα γίνομαι κομμάτια. Θέλω να τρέξω να έρθω να σε βρω και να σε πάρω αγκαλιά χωρίς να σου πω τίποτα. Τι σημασία έχουν πια τα λόγια ανάμεσά μας; Ένα βλέμμα είναι αρκετό για να σε καταλάβω, ένα βλέμμα είναι αρκετό για να με νιώσεις...
Μου λείπεις απόψε όπως δεν μου έλειψες ποτέ. Δεν στο κρύβω πως είμαι χάλια. Πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά; Όταν εσύ που αγαπώ τόσο πολύ είσαι χάλια μαυρίζει κι η δική μου η ψυχή, νιώθω σαν να έχω πέσει βαθιά σε ένα βάραθρο και με έχει τυλίξει το σκοτάδι. Μα το χειρότερο είναι που παγιδευμένος σε αυτή τη φυλακή δεν μπορώ να ψάξω να σε βρω και να σου πάρω τον πόνο σου...
Πολλά βράδια ευχήθηκα να ήμουν πραγματικά άγγελος και τα φτερά μου να ήταν κάτι παραπάνω από μια φωτογραφία στον υπολογιστή. Κανένα όμως τόσο πολύ όσο απόψε. Θα 'θελα να είχα φτερά και να βρεθώ κοντά σου, να σκουπίσω τα δάκρυά σου και να σε ζεστάνω με τις φτερούγες μου. Ξέρω πως το βράδυ πάντα κρυώνεις και μάλλον απόψε πρέπει να κρύωνες πιο πολύ από τις άλλες φορές, απόψε κρύωνες μέσα στην καρδούλα σου. Το ξέρω γιατί απόψε ένιωσα κι εγώ το κρύο να μου τρυπάει την ψυχή, το κρύο της μοναξιάς και της απουσίας σου...
Απόψε θα σ' έπαιρνα να πετάξουμε τόσο ψηλά που ίσως να φτάναμε έξω από τις πύλες του Παραδείσου μα δεν θα μπαίναμε μέσα. Δεν βιάζομαι να ζήσω την αιωνιότητα, θέλω πρώτα να χαρώ μερικές στιγμές μαζί σου κι αυτές οι στιγμές έχουν μεγαλύτερη αξία. Ενώ γράφω κοιτάζω τη φωτογραφία του αγγέλου που σου έστειλα και βλέπω το ίδιο μελαγχολικό βλέμμα που λάτρεψα και στα δικά σου μάτια...
Απόψε ένιωσα πραγματικά πόσο πολύ σ' αγαπάω, πόσο σε χρειάζομαι, πόσο νοιάζομαι για σένα, πόσο πολύ η χαρά σου γίνεται χαρά μου και η θλίψη σου θλίψη μου. Δύσκολα θα κατάφερνα να κοιμηθώ απόψε. Μα ύστερα ήρθε το μήνυμά σου ότι με περιμένεις στο σπιτάκι και όλα άλλαξαν. Η ψυχή μου γαλήνεψε και τώρα θα κλείσω τα μάτια μου ξέροντας ότι θα σε συναντήσω έστω και σ' ένα όνειρο. Δεν με πειράζει, πλέον σε συναντώ και έξω από τα όνειρα, πλέον τα όνειρα έχουν αρχίσει να δραπετεύουν και να κλέβουν χρόνο από την πραγματική ζωή κι όσο πιο πολύ το κάνουν τόσο πιο πολύ ο κόσμος μας μοιάζει με τον Παράδεισο που θα σε πήγαινα αν είχα φτερά. Σ΄αγαπώ καρδούλα μου...