Κάθε φορά που χαμογελάς...

Κάθε φορά που χαμογελάς
η γη ολόκληρη φωτίζεται σαν ήλιος
κι οι πλανήτες μπερδεύονται κι εγκαταλείπουν τις τροχιές τους
κι αρχίζουν να γυρίζουν γύρω της σαν μεθυσμένοι...
Κάθε φορά που χαμογελάς
οι νύχτες γίνονται πιο φωτεινές κι από τη μέρα
και το φεγγάρι πασχίζει μάταια
να κλέψει λίγη απ' τη δική σου λάμψη
μα τελικά νικημένο
έρχεται και τρεμοσβήνει στα χέρια σου...
Κάθε φορά που χαμογελάς
οι σοφοί αυτού του κόσμου ανακαλύπτουν νέες θεωρίες
κι οι γιαγιάδες πλάθουν νέα παραμύθια
μα καμία επιστήμη και κανένας θρύλος δεν θα μπορέσουν ποτέ
να περιγράψουν το δικό σου μεγαλείο...
Κάθε φορά που χαμογελάς
ο άνεμος ερωτεύεται απ' την αρχή τη θάλασσα
κι ο ήλιος τη σελήνη
και τ' άστρα σαν μικρά παιδιά
ξεχύνονται για να στολίσουν τα μαλλιά σου...
Κάθε φορά που χαμογελάς
ανοίγει μια πύλη σε αυτόν εδώ τον κόσμο
που βγάζει στη χώρα των ονείρων,
εκεί όπου όλα είναι δυνατά και όμορφα,
δεν έχει μη και δεν,
αρκεί ένα μονάχα βήμα για να βρεις την ευτυχία
κι αυτή η ευτυχία δεν έχει ημερομηνία λήξης, κρατάει για πάντα...
Κάθε φορά που χαμογελάς
σαστίζουν οι άγγελοι στον Παράδεισο,
ήδη διαδίδονται ιστορίες ανάμεσά τους για ένα ασύλληπτο φως
που κανείς δεν ξέρει πώς δημιουργήθηκε και πότε πρωτοφάνηκε
μα όλοι είναι σίγουροι ότι είναι κάπου στη γη
και κάποιοι σκέφτονται ήδη να το αναζητήσουν,
οι πιο τολμηροί μάλιστα πιστεύουν
ότι όσα έχουν διδαχτεί απ' την αρχή του χρόνου είναι λάθος,
ο αληθινός Παράδεισος δεν είναι ο δικός τους,
πώς θα μπορούσε ένα τέτοιο φως να βρίσκεται έξω απ' τον Παράδεισο;
Κάθε φορά που χαμογελάς
φοβάμαι,
νιώθω τη λογική να φεύγει και να με αφήνει μόνο μου στα σύνορα της τρέλας,
δεν είναι τόσο η ύπαρξή σου αυτή που με τρελαίνει,
πάντοτε πίστευα στ' αερικά και τις νεράιδες,
είναι η αγάπη σου που δεν μπορώ ν' αποδεχτώ,
πώς ένα πλάσμα τόσο υπέροχο και σπάνιο αγάπησε εμένα,
δεν το χωράει το μυαλό μου,
αν δεν ονειρεύομαι πρέπει να είμαι σίγουρα τρελός
κι εσύ πλάσμα της αχαλίνωτης φαντασίας μου
αλλά και πάλι πώς θα μπορούσα να πλάσω έναν άγγελο σαν εσένα,
αν η αγάπη αυτή είναι αληθινή ας τρελαθώ,
δεν με πειράζει,
και με όση λογική μου έχει απομείνει
λίγο πριν χαθώ θα σου φωνάξω:
Χαμογέλα, αγάπη μου,
χαμογέλα για μια τελευταία φορά
κι ας μου κάψεις το μυαλό...