Επιθυμίες...

Θα ήθελα

να κάνω τα φύλλα να σταθούν στο φθινοπωρινό το δέντρο ,

να πλημμυρίσουν στάλες της βροχής τη διψασμένη μου καρδιά ,

οι νύφες τ’ ουρανού κάθε Χριστούγεννα

να περιμένουν το γαμπρό στ’ ανθρώπινα κατώφλια ,

ν’ ακούσω τους ήχους των χρωμάτων

και να συνθέσω ένα ουράνιο τόξο ,

να αισθανθώ το άρωμα της κάθε νότας χωριστά ,

να χαιρετίσω το είδωλό μου στον καθρέπτη ,

να ξυπνήσω ένα πρωί δίχως να φύγει τ’ όνειρο ,

να φιλήσω το μέτωπο των προγόνων μου

μέσα από τ’ αρχαία κείμενα ,

να παγώσω μ’ ένα φύσημα των ρολογιών τους δείχτες ,

να γίνω ένα με το φως στο σύμπαν βυθισμένος ,

να αισθανθώ τη γήινη ανάσα στο δαχτυλίδι της φωτιάς ,

να μείνουν πάντα πλάι μου εκείνοι που αγάπησα

έστω και σαν φαντάσματα με ρίζες σ’ άλλους κόσμους ,

ν’ αγγίξω τη σκιά μου

κι έπειτα να κόψω τα δεσμά που μας ενώνουν ,

να γεμίσω τα πνευμόνια μου νερό

και να χαθώ μαζί με τα δελφίνια ,

ν’ αψηφήσω τη βαρύτητα

και να πετάξω μακριά παρέα με τα χελιδόνια ,
στα σύνορα θανάτου και ζωής το διαβατήριο να χάσω ,
να βρω ένα δρόμο στη ζωή και να τον περπατήσω
κι αν την Ιθάκη μου δε βρω θ’ αρκεί που πήγα κάπου ,
να βρω νερό στην έρημο κι αγάπη στην ψυχή μου ,
να συναντήσω την άγνωστη αγαπημένη που ίσως κάπου
να μ’ αποζητά
και που , ποιος να ξέρει αλήθεια , 

ίσως κάποτε κι εκείνη με τους στίχους να μου πει το δικό της σ’ αγαπώ...

ΥΓ Η άγνωστη αγαπημένη έχει πλέον όνομα,

τι κι αν δεν γράφεις στίχους,

πώς να χωρέσεις σε λέξεις το χαμόγελο και τη ματιά σου;